امام باقر عليه السلام در ذيل اين آيه فرمودند : نحن المحسودون ؛ « 1 » ما همان كسانى هستيم كه بر ما حسد مىورزند . البته منظور از « ملكاً عظيماً » ولايت تكوينى است كه ما - إن شاء اللَّه - در جاى خود در اين باره به تفصيل بحث خواهيم كرد . قائمان به امر خدا الْقَوّامُونَ بِامْرِهِ ؛ گواهى مىدهم كه شما قائمان به امر خدا هستيد . ائمّه عليهم السلام قائمان به امر خدا هستند . منظور از كلمهء « القوّام » كثير القيام است از جهت اين كه صيغهء مبالغه است ، يا منظور نسبت مىباشد مثل « عطّار » كه اگر كسى با عطر ، سر و كار داشته باشد و تمام وقت و همهء فكرش ، در تهيه ، حمل و نقل و عرضه آن باشد به عطر نسبت داده مىشود و به او عطّار مىگويند ، چون شغلش همين است . در علم نحو دربارهء آيه : « وَما رَبُّكَ بِظَلّامٍ لِلْعَبيدِ » « 2 » مىگويند : واژهء « ظلّام » به معناى افعل تفضيل نيست . « 3 » چون اگر به معناى افعل تفضيل باشد ، ماء نافيه ، تفضيل را از بين مىبرد و بقيه‌اش مىماند كه در اين صورت بايد به خداوند متعال نسبت ظلم

--> ( 1 ) . بصائر الدرجات : 55 / حديث 3 ، الكافى : 1 / 206 ، حديث 2 . در اين منبع از اباالحسن عليه السلام نقل شده است ، بحار الأنوار : 23 / 286 ، حديث 5 ، شواهد التنزيل : 1 / 183 ، حديث 195 . در اين منبع از امام صادق عليه السلام نقل شده است ( 2 ) . سوره فصلت ( 41 ) : آيه 46 ( 3 ) . شرح الفيه ابن مالك : 272 در اين كتاب چنين آمده است : ( ومع فاعل وفعّال ) - بفتحة فتشديد - ( فعل ) بفتحة فكسرة ( في نسب أغنى عن الياء ) السابقة ( فقبل ) إذ ورد كقولهم : لابن وتمّار وطَعِم أى صاحب لبن و تمر وطعم ، وليس في هذين الوزنين معنى المبالغة الموضوعين اى : خرّج عليه قوله تعالى : « وَما رَبُّكَ بِظَلّامٍ لِلْعَبيدِ » أي بذي ظلم